آوای ایرانی

خالقی - بنان - بدیعی - رویا - گلهای رنگارنگ 210ب - گلهای تازه 75

awaye-irani — Mon, 30 Jun 2008 06:41:06 GMT

ادامه تحلیل آثار روح اله خالقی :

3 – حالا چرا ؟ {آهنگ : بوسلیک از دستگاه نوا – غزل از شهریار }

این آهنگ نقطه ی عطفی در تاریخ برنامه گلها بود . تا قبل از این برنامه هیئتی چند نفره که ارکستر نامیده می شد و از اساس علمی و پایه فنی بی بهره بود ، اجرای آهنگ را بر عهده داشت و از آنجا که اعضای آن را اساتید کهنه کار تشکیل می دادند ، نتیجه کارشان استادانه بود . اما خروج از حالت یک صدایی و ارائه هارمونیزه آهنگها نخستین نخستین بار با اثر "حالا چرا " آغاز شد که اولین برنامه پس از شروع همکاری خالقی با ارکستر گلها و اتصاب جواد معروفی به عنوان پیانیست ارکستر بود . تفاوت در کیفیت و انسجام آهنگ هالی قبل و بعد از این برنامه کاملا محسوس و مشهود است .

شاید از یادداشت های خصوصی خالقی ، که هنوز نزد خانواده یا اطرافیان او باقی مانده ، بتوان زمانی به انگیزه ، تاریخ و چگونگی پیدایش آثار او پی برد . شاهدانی که در ایام خلق این اثر ، با خواننده یا آهنگساز در مراورده بودند ، از سه ماه تمام تمرین و گفتگو به منظور بهبود جزئیات و سپس بیست جلسه تمرین طاقت فرسا و هر جلسه حدود شش ساعت گزارش داده اند .

نمونه هایی از اجراهای قبلی این اثر در دست است که به نوبه خود (به ویژه اگر اجرای نهایی شنیده نشده بود) می توانست شاهکاری محسوب گردد و این خود نشان گر قانع نبودن و وسواس آهنگ ساز در پرداختن اثر است .

گلهای رنگارنگ 210ب

بنان – معروفی

آهنگ : بوسلیک

آهنگساز : خالقی

شعر ترانه : شهریار

سایر اشعار : سعدی – عبید زاکانی

گوینده : روشنک

دانلود گلهای رنگارنگ 210ب

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا ؟

بی وفا ! حالا که من افتاده ام از پا چرا ؟

نوش دارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی !

سنگدل این زود تر می خواستی حالا چرا ؟

عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست

من که یک امروز مهمان توام فردا چرا ؟

نازنینا ! ما به ناز تو جوانی داده ایم

دیگر اکنون با جوانان ناز کن با ما چرا ؟

وه که با این عمرهای کوته بی اعتبار

این همه غافل شدن از چون منی شیدا چرا ؟

آسمان چون جمع مشتاقان ، پریشان میکند

در شگفتم من نمی پاشد زهم دنیا چرا ؟

شهریارا ! بی حبیب خود نمی کردی سفر

راه عشق است این یکی بی مونس و تنها چرا ؟

4 – می ناب {آهنگ : بیات اصفهان – غزل : حافظ}

آهنگ می ناب ، آمیزه ای است از تجسم احوالی که در غزل بیان می شوند . این غزل سراپا وجد و شور و اشتیاق را بیان می کند . و در واقع یکی از شادترین غزلیات حافظ است . اتفاقا تاثیر آهنگ نیز با نوعی شادی بهجت افزا توام است . مدت زمان این اهنگ مجموعا 13 دقیقه است و ضمن آهنگ هفت بیت از مجموعه هشت بیت غزل حافظ خوانده می شود . در حالی که سه بیت آخر ، با همه نسخه های رایج مطابقت دارد ، چهار بیت نخست به ترتیبی است که در هیج یکی از نسخه های قدیمی و جدید یافت نمی شود . واضح است که آهنگساز ابیات را به تناسب آهنگ برگزیده است .

دانلود می ناب

برگفته از کتاب : نظری اجمالی به آثار خالقی

مختصری از بنان :

غلامحسین بنان به سال 1390 خورشیدی در تهران به دنیا آمد . او در خانواده ای رشد کرد که محل آمد و شد هنرمندان بزرگ بود . اولین کسی که به استعداد موسیقایی بنان پی برد "مرتضی نی داود" بود . او از پدر غلامحسین (بنان الدوله) ، خواست تا اجازه بدهد با وی موسیقی کار کند . بدین ترتیب در یازده سالگی ، غلامحسین اولین درس موسیقی را فرا گرفت . بعد ها فن تلفیق و طرز ادای شعر را از "میرزا طاهر رسایی " آموخت و مدتی هم از " ناصر سیف کسب فیض کرد .

استعداد ذاتی ، پرورش در خانواده ای هنر دوست و برخورداری از تعالیم صحیح موسیقی دست به دست هم داد تا ار بنان در عرصه موسیقی ایران هنرمندی توانا بسازند . صدای بنان کوتاه و بم و دارای حالتی است که برای ظرافتهای آواز ایرانی بسیار مناسب می باشد .

شادروان حسین علی ملاح در مورد کیفیت صدای بنان می گوید :"شاید به توان از دیدگاه زیباشناسی صوت خوش بنان را به منحنی تشبیه کرد که عاری از هر گونه زاویه است و شنونده مطلقا زبری ، درشتی یا عدم نرمش در ان احساس نمی کند ."

روح اله خالقی در سال 1321 (که معاون اداره کل موسیقی کشور بود) از عبدالعلی وزیری شنیده بود که بنان صدای خوشی دارد و علی نقی وزیری (برادر همسر اول بنان) هم این موضوع را تایید میکند و بنان را به خالقی معرفی می کند.

بنان به رادیو می رود و با حضور صبا و ویولن سحرآمیز و لطیفش امتحان می دهد و پذیرفته میشود . استاد بنان پس از تاسیس انجمن موسیقی در سال 1323 و تاسیس هنرستان موسیقی در سال 1328 به دست خالقی به فعالیت در این دو مرکز پرداخت .

او از ابتدا تمایلی به اجرای تصنیف و ترانه نداشت و تنها آواز می خواند ! اما با تشویق خالقی کم کم به تصنیف و قطعات ضربی روی آورد و حاصلش آثار زیبایی شد که در کارنامه پربارش ثبت شد .

بیست و هفت آذرماه 1336 وقتی بنان با اتومبیل شخصی اش در جاده کرج مشغول رانندگی بود با کامیونی تصادف کرد و در این حادثه چشم راست خود را از دست داد و به همین علت همیشه از عینک دودی استفاده می کرد . بنان در 8 اسفند 1364 در سن 74 سالگی دارفانی را وداع گفت .

به یاد زنده یاد حبیب اله بدیعی :

حبیب اله بدیعی در سرزمین همیشه بهار،هنرپرور و مردخیز مازندران در شهر ((سواد کوه)) در کانونی گرم و با محبت و در آغوش پدر و مادری که برای هنر و هنرمند احترامی خاص قائل بودند تولد و پرورش یافت.دو ساله بود که پدرش سواد کوه را ترک و در شهر ساری اقامت گزید و به کار فلاحت و تجارت پرداخت.هنوز هشت بهار از سن حبیب نگذشته بود که همراه خانواده ی خود به تهران آمد و مقیم این شهر شد.در ساری برادر بزرگ حبیب برای خود ویولنی تهیه کرده و نزدیک نوازنده ی ارمنی به فرا گرفتن ویولن مشغول می شود ولی بعد از دو سال از ادامه ی کار خسته شده و نواختن ویولن را ترک می کند.در این زمان حبیب گهگاهی بدون اجازه و دور ازچشم برادر،مشتاقانه دستی به آرشه ی ویولن برده و نغمات دلنشینی به گوش می رساند.این عمل از دید برادر مکتوم نماند و وقتی که علاقه ی شدید او را نسبت به موسیقی می بیند ویولن را به او هدیه می کند.پدر مادرش که به تعلیم و تربیت وی مانند سایر اولادان خود،بی نهایت علاقه بودند بر تحصیلات او نظارت دقیق داشتند او تا اخذ لیسانس از دانشکده ی علوم،تمام مراحل تحصیلی را با موفقیت به پایان رسانید.

سال 1326 بود که حبیب نوجوان پس از مدتی تمرین نزد خود به کلاس آقای ((مفخم پایان)) می رود و از ایشان کسب فیض می کند.دکتر لطف اله مفخم پایان یکی از شاگردان خوب و باوفای استاد ابوالحسن خان صبا بود چنانکه اغلب ردیف های استاد،به خط و اهتمام این هنرمند نوشته و چاپ شده است.وی مدت سه سال حبیب اله بدیعی را در فراگیری ردیف های صبا تعلیم می دهد.بدیعی رفته رفته چنان پیشرفتی در کار موسیقی حاصل می کند که در سال 1329 یعنی پس از چهار سال نوازندگی،به عنوان سولیست در برنامه ی رادیو ارتش به نواختن ویولن مشغول می شود.بعد از دو سال،در واقع در سال 1331 به کلاس استاد ابوالحسن صبا می رود و مدت دو سال از محضر وی کسب فیض کرده و دوره ی تکمیلی آوازها را نزد او به پایان می رساند.در همین زمان که نزد استاد صبا به فراگیری مشغول بود،مدت دو سال نیز،نزدیکی از اساتید موسیقی کلاسیک خارجی به نام ((جینگوزیان)) که از ارامنه ی قفقاز بود،دوره می بیند.بدیعی علاقه ی وافری به موسیقی اصیل و سنتی ایران دارد اعتقاد او بر این است که موسیقی ملی هر کشور نماینده ی اعتلاء روح آن کشور است و اگر بخواهند استقلال و همبستگی ملتی را از او بگیرند اول موسیقی و فرهنگ و ادبیات آن کشور را تسخر می کنند بعد به سراغ سایر نشانه های ملی آن کشور می روند.اما فرهنگ و ادبیات و موسیقی ملی ایران،همانگونه که ناملایمات تاریخی و حملات وحشیانه ی مغول و بعضی از اقوام دیگر را پشت سر گذاشته،در برابر این تهاجمات،مردانه ایستادگی کرده،و از این پس نیز به اتکاء فرهنگ پر بار خود راه آینده را در نوردیده و میراث های فرهنگی خویش را پشتوانه ی همت خود قرار می دهد. «»

حبیب اله بدیعی در نواختن دستگاهها و گوشه های آواز،قدرت و توانایی قابل ملاحظه ای دارد.در آهنگسازی ونوازندگی دارای سبک خاصی است که هر یک از آثار او از شیوایی و لطافت کم نظیری برخوردار است.او همین که می بیند تکرار نغمات و گوشه ها ممکن است برای شنونده کسالت آور باشد به قطعه ای ضربی روی می آورد که موجب تنوع و قدرت نوازندگی اش می گردد به طوری که بسیاری از اهل فن معتقدند سلوی مشهور او که در دستگاه شور نواخته شده به ملامت و عظمت تمامی دریای مازندران،زادگاهش،میباشد و شنونده در الهام و رؤیاهای دور و دراز فرو می برد.حبیب اله بدیعی ابتدا در سال 1333 ارکستر کوچکی را رهبری می کرد که بعدها بنا به تجدید نظر تشکیلات ارکستر های رادیو،ارکستر شماره ی 6 نامگذاری گردید.وی در سال 1337 بنا به دعوت داود پیرنیا،سرپرست برنامه ی گلها،کار خود را در این برنامه با خوانندگانی چون:غلامحسین بنان،حسین قوامی،اکبر گلپایگانی،محمود خوانساری،محمد رضا شجریان و غیره آغاز کرد.وی در سال 1343 عضو شورای موسیقی رادیو،در سال 1345 معاون اداره ی رادیو تهران و سپس معاون اداره ی موسیقی،سال 1346 تا سال 1351 رئیس اداره ی موسیقی رادیو و از سال 1351 تا سال 1358 عضو شورای واحد موسیقی که اعضای آن متشکل از آقایان:مرتضی حنانه،علی تجویدی و حسین علی ملاح بود منتصب گردید و ضمن رهبری ارکسترهای شماره ی 2، 4 ، 6.سپس مدت 6سال رهبری ارکستر ((باربد)) را به عهده داشت.«»

فریدون ناصری آهنگساز خوب و هنرمند در یکی از برنامه های رادیویی میگوید(حبیب اله بدیعی،یکی از آهنگسازان و نوازندگانی است که در این رده می شناسیم.او یکی از زبردست ترین بداهه نوازان یا بداهه سرایانی است که ما طی سالهای اخیر در سرزمینمان دیده ایم.حبیب اله بدیعی نه فقط استعدادی باور نکردنی در بداهه سرایی و ردیف شناسی دارد،بلکه اگر لازم باشد بالاترین درجه ی قدرت تقلید را هم از هنرمندان گذشته دارد.او این کار را زمانی انجام می دهد که از هر جهت لزوم این عمل ثابت شده باشد کما اینکه بعد از فوت استاد بزرگ ابوالحسن خان صبا،نواری از قطعه ی معروف((زنگ شتر)) او در دست نبود ویا حداقل رادیو چنین نواری نداشت.حال اینکه لازم بود به خاطر بزرگداشت استاد از رفته این شاهکار همیشه جاودان او پخش می شد از سوی دیگر استاد فقید شاگردان زیادی داشت منجمله حبیب اله بدیعی هم شاگرد او بود.باری بنا به صلاحدید مدیر آن روز رادیو،چند نفر از شاگردان مرحوم استاد،این قطعه((زنگ شتر))را نواختند و قطعه هایی که بنا به نظر بسیاری پذیرفته شد و حتی به نام مرحوم استاد پخش شد قطعه ای بود که حبیب اله بدیعی نواخته بود.یکبار دیگر باید بگویم که در همان زمان،صریحآ،به تصدیق همگان،آنچه که حبیب اله بدیعی نواخته بود صد در صد با نحوه ی نوازندگی استاد ابوالحسن خان صبا برابری می کرد.این همه فقط بدان دلیل بود که حبیب اله بدیعی درست همان راهی را پیمود که استادش پیموده بود.یعنی او هم مثل مرحوم صبا،برای فراگرفتن فن درست آرشه کشی و شناخت ویولن نزد بهترین استادان ویولن کار کرد و نتیجه آن شد که مسئله ی آرشه ی چپ و راست حبیب اله بدیعی،درست همانی است که نزد دیگر استادان بزرگ غربی مطرح است،یعنی کمتر میتوان فهمید کدام آرشه ی او چپ است و کدام راست،و این بالاترین حد قدرت آرشه است.اما حبیب اله بدیعی،همه ی قدرت های نوازندگی و بداهه سرایی را یکجا دارد،ولی این بدان معنا نیست که احیانآ تا بوده چنین بوده چراکه در گذشته یا در روزگاری که بعضی از تکنوازان امروزی دوران نوجوانی را می گذراندند،تکنوازان دیگری بودند که برنامه هایشان زنده پخش می شد و به همین جهت مدرک زیاد و زنده ای مثل:صفحه و نوار از این هنرمندان عزیز که بعضی هاشان خوشبختانه هنوز میان ما هستند و بعضی دیگرشان متعصفانه رخت به سرای باقی کشیده اند نداریم،ولی اگر در همین مختصر مدرک باقی مانده جستجو کنیم در می یابیم که پایه و اساس بسیاری از خصوصات تکنوازی هخای امروز بخصوص ویولن،بستگی به اینها داشت،یعنی ابوالحسن خان صبا که خود صاحب شیوه و مکتبی خاص بود،شاگردانی تربیت کرد مثل:مهدی خالدی،علی تجویدیوهمایون خرم. «»

حبیب اله بدیعی از جمله تکنوازانی است که بسیاری از خصوصیاتی را که گفتیم یکجا دارد.وی شاگرد ابوالحسن خان صبا بوده و علاوه بر این با اکثریت قریب به اتفاق تکنوازان خوبمان هم حشر و نشر مداوم داشته و دارد،به این ترتیب حبیب اله بدیعی،به یک طریق تجربی با تحول تکنیک ویولن در موسیقی ایرانی و بعد با شیوه های گوناگون نوازندگی آشنا شده گذشته از همه ی این ها:حبیب اله بدیعی مثل جمعی دیگر از تکنوازان برجسته ها در مایه ها و گوشه های گوناگون موسیقی ملی دست به یک نوع بسط و گسترش زده چراکه میدانیم ردیف های موسیقی ایرا با همه ی عظمتش و با همه ی وسعتی که دارد معذالک الگویی است برای آنهایی که واقعآ روحیه یا حس بداهه سرایی دارند.گفتیم برای آنها که دارند چه تجربه ثابت کرده بداهه سرایی کار هر کسی نیست ب این معنا که یک تکنواز بداهه سرا علاوه بر تکنیکی بزرگ،احتیاج دانشی وسیع و محفوظاتی بسیار دارد وگرنه بداهه سرایی به نوعی به تکرار مکررات می رسد که خود به خود قابل شنیدن نیست.حبیب اله بدیعی جهت شناساندن موسیقی سنتی و اصیل ایران،مسافرت های متعددی به کشورهای:افغانستان،آلمان،آمریکا،بلژیک،انگلستان نموده که هنرمندانی نظیر:جهانگیر ملک،فرهنگ شریف،مجید نجاهی،محمودی خوانساری،جمال وفایی و کورس سرهنگ زاده با وی همکاری داشته اند.حبیب اله بدیعی،برای کمک به مؤسسات خیریه مانند بیمارستان های مسلولین،معلولینواماکن فرهنگی کنسرت های فراوانی برپا نمود.وی علاوه بر تکنوازی،آهنگهای بسیاری ساخت که اکثر آنها از آثار با ارزش موسیقی اصیل ایران می باشد و با اقبال روبرو شدند و حدود یکصد و پنجاه آهنگ ساخت که خودش میان آنها L(کعبه ی دلها))،((فریاد از این دل))،((افسانه ی عشق))،دل بی گناه))،الهی بمونی))،((افسانه ی زندگی))،((جاودانه))،((رفته بودم))،((افسانه کمتر))،((شعله ی سرکش))،((در آتشم))،((مهربان شو))،((سنگ صبور))،((زندگی من)) را بیشتر از همه می پسندد.

منبع : وبلاگ پرویز یاحقی

نشد که به مستی به باده پرستی

برون کنم از سر خیال تو را .....

آهنگساز : حبیب اله بدیعی

خواننده : رویا

ترانه : بیژن ترقی

دستگاه : سه گاه

دانلود ترانه

گلهای تازه 75

شجریان – حبیب اله بدیعی – جلیل شهناز – جهانگیر ملک

افشاری

غزل : مولوی

گوینده : فخری نیکزاد

صدابردار : محمد جهانفرد

همه خفتند و من دلشده را خواب نبرد

همه شب دیده من بر فلک استاره شمرد

خوابم از دیده چنان رفت که هرگز نیاید

خواب من زهد فراق تو بنوشید و بمرد

چه شود گر به ملاقات دوایی سازی

خسته ای را که دل و دیده به دست تو سپرد

گر شدم خاک ره عشق مرا خرد مبین

آنکه کوبد در وصل تو کجا باشد خرد ؟

خون ما در تن ما آب حیات است و خوش است

چون برون آید از جای ببینش همه ارد

هله جز مشک سر زلف دلارای مبوس

که چنین بوی خوش است باد صبا می آورد

دانلود گلهای تازه 75

بنا به در خواست دوستان ، و با اجازه از آقایان سعید انصاری (وبلاگ گلها) و مسعود (وبلاگ کما) ، از این به بعد در حد توانم ، کلیپ های تصویری با فرمت 3GP تقدیم میکنم . امیدوارم مورد توجه تان قرار گیرد .

در پایین فایل مربوط به نوازندگی "مرحوم مجتبی میرزاده" را گذاشته ام . که می توانید دانلود کنید .

دانلود کلپ موبایل

ناصر مسعودی - برگ سبز 234

awaye-irani — Sat, 14 Jun 2008 21:20:18 GMT

سرزمین گیلان که از استانهای سرسبز و افتخار آمیز ایران است، با آن گنجینه های پربار و غنی موسیقی محلی ( فولکلوریک ) همیشه الهام بخش و راه گشای آهنگسازان و هنرمندان و اساتید بزرگ در هنرهای گوناگون بوده است. از جمله، استاد بزرگ« ابوالحسن صبا » وقتی به گیلان سفر کرد و ریاست مدرسه صنایع ظریفه این استان را پذیرفت با استقبال و ذوق و استعداد مردم این سامان در موسیقی روبرو گردید و با عشق و علاقه به کشف گوشه هایی از نواهای موسیقی محلی این دیار همت گماشت که از جمله قطعه « رقص چوبی قاسم آباد » ، « زرد ملیجه » ، « گوسفند دوخوان » و قطعاتی دیگر که در آثار آن استاد بزرگوار باقی مانده که بیشتر آنها در مایه « دشتی » است. این خود گواه ذوق و هنر سرشار سرزمین گهربار و هنرپرور گیلان است. کودک گیلانی از بدو تولد تا هنگامی که مسئولیت زندگی به دوشش می افتد گوش و روانش با نغمات دلنشین ترانه های روستایی در شالیزارها ، جنگل ها و لب رودخانه ها پرورش می یابد.

ناصر مسعودی در چنین فضایی به سال 1314 در رشت، محله « صیقلان » متولد می گردد. هنوز بیش از سه بهار از عمرش نگذشته بود که پدرش را از دست داد ، در آن زمان خانواده مسعودی مجموعاً عبارت از مادر و سه خواهر و سه برادر می شدند که ناصر کوچکترین آنها بود. بار مخارج تامین زندگی به دوش خواهر بزرگتر که از هنر خیاطی برخوردار بود محول شده بود به همین دلیل بعد از فوت پدر به منزل جدیدی که در گذر « سوخته تکیه » کوچه « مستوفی » نقل مکان می کنند. صدای گیرا و نغمه خوانی در خانواده ناصر موج می زد به طوری که همگی آنها از صدای خوش و دلنشین بر خوردار بودند ولی مشکلات گذران زندگی مجالی برای شکوفایی به آنها نمی داد پس ناصر هم نمی توانست از محضر و مکتب استادی برخوردار شود و تنها الگوی او در هنر آواز، امکانات متفرقه ای بوده که در اطرافش وجود داشته است.

ناصر مسعودی خود در این باره می گوید : « اگر کار مختصری در شناسایی و معرفی موسیقی گیلان انجام داده ام همه اش با تلاش و کوشش خودم بوده و البته تشویق هنر دوستان و دوستان هنرمند را نباید نادیده گرفت. من ضمن این که از کودکی که با نغمات دلنشین افراد خانواده ام خو گرفته بودم با صداهای خوش و گرم هنرمندان آن روزگار شهر رشت مانند: مرحوم حسین صوتی ، مرشد زورخانه محل ، موذن مسجد ، نوحه خوانان تکایا و گروهی کسبه دوره گرد و جوانان خوش صدای رشت که بیشتر در باغ با صفای محتشم جمع می شدند و نوا سر می دادند آشنا و الهام می گرفتم و بعدها خوانندگانی چون : بیابانی ، یزدان پرست ، منجمی ، تحویلداری، مرتضوی ، قرقانی و عده ای دیگر و صفحات گرامافون هنرمندانی مثل خانم قمرالملوک وزیری (بانوی آواز ایران) ، ظلی ، اقبال ، بدیع زاده ، معلم و استاد من بودند ولی بیش از دوازده سال نداشتم که برای اولین بار، شخصی به نام حافظی که از فرهنگیان رشت بود قطعه ای با ساز وی خواندم که هیچ وقت آن لحظه را فراموش نمی کنم و من بارها با شوهر خواهرم و تار حافظی در منزل خواندم و پایه و مایه هنری من از همین جا شروع شد.»

ناصر مسعودی در سال 1328 بنا به اقتضای وضع خاص خود به تهران آمد و با برادران دیگر در خیابان هفده شهریور فعلی و شهباز آن زمان اقامت گزید ولی جدایی از زادگاهش برای وی بسیار مشکل بود لیکن در تهران به واسطه امکانات مختلف بهتری می توانست تلاش کند در همین اوقات با یکی از همشهری های مقیم تهران که مشغول تحصیل در دبیرستان بود آشنا می شود و توسط وی که در کلاس موسیقی علی اکبر خان شهنازی در خیابان ناصرخسرو درس مویسقی می گرفت به کلاس استاد راه یافت، در این کلاس با آقای بحرینی معلم ویولون آشنا می شود و صدای وی مورد پسند بحرینی قرار می گیرد و توسط او به استاد شهنازی معرفی می شود و ناصر بسیار نیاموخته ها را در محضر شادروان شهنازی آموخت و عشق و علاقه به موسیقی سبب شد که ناصر گاهی چند روز هفته را در کلاس باشد ولی باز مشکلات زندگی مانع از ادامه این کار وی شد اما بهترین خاطرات ناصر در این کلاس طبق گفته خودش زمانی بوده که با ساز آقای بحرینی و گاهی با تار زنده یار شنازی که برای خودشان در کلاس می نواختند ، بود وناصر بنا به دستور استاد قطعه ای را با عشق فراوان ولی صدایی لرزان می خواند و همیشه مورد لطف و محبت استاد شهنازی قرار می گرفت. مسعودی در سال 1332 با محمودی خوانساری آشنا شد و این یکی دیگر از خاطرات به یاد ماندنی وی می باشد زیرا دوستی محمودی خوانساری و مسعودی که بعدها دوستان هنرمند دیگری نیز به جمع آنان پیوستند ادامه پیدا می کند ولی دوستی او با مرحوم خوانساری خیلی صمیمی بود چه هر دو جویای نام و مشتاق یادگیری و تشنه آواز بودند. در آن ایام محمودی خوانساری در منزل دائی اش که در میدان بهارستان بود زندگی می کرد. ناصر می گوید : « عصرها از کوچه جنب مسجد سپهسالار پیاده به طرف پشت ورزشگاه شهباز دولاب برای تمرین می رفتیم ، با سادگی و بی توقعی و با کمال خلوص به خواندن می پرداختیم و هر دو نفر آرزوی رسیدن به هدف خود را داشتیم. یادش بخیر ،حبیب وزیری صدایی رسا داشت و تنی چند از هنرمندانی بودند که برای دل خود می خواندند و گاهی دور هم جمع می شدند و حالی می کردند و ردیفها و گوشه های موسیقی سنتی را با هم می خواندند مثل: پرویز توکلی که ذوق ویولون داشت ، مسعود برزین که سنتور می نواخت ، این همه وسیله شکوفایی و تشویق من بودند.»

در سال 1334 ناصر به زادگاهش رشت رفت و ساکن شد. در همان سال با هنرمندانی کم نظیر چون : شادروان امیر عطایی که صوتی خوش و زخمه ای گوشنواز داشت آشنا شد. مرحوم امیر عطایی از مردم خطه دیلمان بود و تار نیکو می نواخت به ناصر خیلی علاقه داشت و گاهی او را یاری می کرد. غیر از امیر عطایی اشخاص دیگری مثل : کیهان دیوان بیگی ، رکن الدین نژند ، اسداله سمیعی، علی اکبرپور، رضا نیکوروان، غلامرضا امانی ، حسین آمنین ، تحویلداری ، منجمی ، منوچهر آمیغ و منوچهر ویسانلو هنرمندان لایقی بودند و هر کدام در کلاس و حال و هوای خود در پیشبرد موسیقی استان گیلان سهمی به سزا دارند و ناصر در مجالست با ایشان بسیار آموخت. درهمین اوان مسعودی به خاطر استعداد و علاقه به بازی گری در تئاتر یزد مرحوم محمد حسن میلانی که از هنرمندان و بانیان تئاتر در گیلان بود معرفی شد و مدت سه سال در کار هنرپیشگی نیز فعالیت کرد و در نمایشنامه های متعدد و گوناگونی مانند: « لیلی و مجنون » ، « یوسف و زلیخا» ، « فاجعه رمضان » و... شرکت کرد و ضمن این که در رادیو ارتش به طور زنده هفته ای یک ربع ساعت با ارکستر اکبرپور و همکارانش به اجرای آواز و ترانه می پرداخت کار در تئاتر نیز خیلی مورد علاقه اش بود و ضمن اجرای نقش، آواز هم می خواند ولی متاسفانه به خاطر حساس بودن تارهای صوتی اش نتوانست به کار ادامه دهد چون وقتی نقشهای پیرمرد و .. را به او می دادند مدتی دچار گرفتگی صدا می شد، با مراجعه به پزشک گوش و حلق و بینی در رشت طبیب پس از معاینه به ناصر گفت : « اگر به کار در تئاتر ادامه دهی، دیگر قادر به خواندن نخواهی بود» . ناصر با تمام عشق و علاقه ای که به تئاتر داشت، ولی به خاطر موسیقی ، تئاتر را فدای موسیقی نمود و از تئاتر کناره گرفت . در اینجا بی مناسبت نیست که از شادروان میلانی یادی شود و آن این که وی برای فرهنگ و هنر گیلان زحمت کشید و در این کار بسیار کوشا بود و بسیاری از هنرپیشگان خوب و فعال و با استعداد از دست پروردگان او می باشند .

در سال 1336 که رادیو گیلان افتتاح شد، ناصر مسعودی جزو اولین خوانندگانی بود که در این رادیو برنامه اجرا کرد و تا سال 1338 کنسرت هایی که در مدارس و مراکز فرهنگی و هنری دیگر اجرا کرد با شرکت و همکاری همین هنرمندان تئاتر و رادیو گیلان بود ولی همین ترانه ها را از سال 1340 تا 1357 به شکلی زیباتر در رادیو و تلویزیون خواند که آهنگهای زیبا و محلی آن را اشخاصی نظیر غلامرضا امانی یکی ازهنرمندان خوب رشت ساخت که عبارتند از: « گول گول پیرهن » ، « پاییز گول » ، « گول ریحان » و همچنین کارهای هنرمند باذوق حسین آمنین مثل: « چی ناز کونی » ، « روخانه لب » ، « پاورچین » و نیز رضا نیکوروان با ترانه « گول مار» و « آمده فصل بهار» همه و همه پانه های ترقی و تلاش ناصر بودند که همیشه در هر مجلسی با سپاس از این هنرمندان ارزنده و دیگر دوستانش مثل: کیهان دیوان بیگی یاد می کند. ولی برای علی اکبرپور که در طول چندین سال با ایشان همکاری داسته احترام فوقالعاده ای قائل است و بیش از 40 آهنگ محلی را باید ثمره این همکاری دانست که به یادگار مانده است. ناصر در این باره می گوید: « از نوجوانی تا دوران شکوفایی هنرمند ارزنده علی اکبرپور با او همکاری داشتم، او هنرمندی است شایسته و انسانی است والا و در مورد آهنگهایش معتقدم که همه آنها الهام گرفته از شالیزارها و روستاهای سرسبز گیلان است« .

این تلاش ادامه داشت تا سال 1339 که ناصر به خدمت سربازی با سه سال تاخیر می رود و اواسط سال 1339 به تهران اعزام می شود. در دوره تعلیماتی به وسیله یکی از دوستان نزدیک خانوادگی خود که خانم طلعت فیروزان و آقای توفیق رسام بودند و ناصر را که مثل پسر خود دوست داشتند به « استاد احمد عبادی » و « ملوک ضرابی » معرفی می کنند و استاد هم که مثل پدر هنرمندش، شادروان آقا میرزا عبداله پدر موسیقی سنتی ایران ، از هیچ کوششی درباره آموزش به هنردوستان دریغ نداشت او را مانند پدری دلسوز مورد حمایت و تشویق قرار داد و در اسفند ماه 1339 وی را به مرحوم پیرنیا معرفی کرد و ضمن شنیدن صدای ناصر او را مورد تشویق قراد داد و اولین ترانه های محلی او « بنفشه » و« دلواپسی » را با سنتور زنده یاد رضا ورزنده و ضرب شادروان افتتاح در آن روز ضبط و در 13 فروردین 1340 پخش شد و به طور کلی از همین سال فعالیت ناصر به طور دائم شروع و تا سال 57 ادامه داشت . ناصر سالها از محضر استاد عبادی کسب فیض کرد و یادگار همین سالها که بین 1340 تا 1350 می شود، برگ سبزهایی چند و به یاد ماندنی با پنجه سحرآمیز احمد عبادی باقی است که از کارهای خوب و سطح بالای مسعودی به شمار می رود.

ناصر مسعودی در طول 18 سال تلاش در رادیو و تلویزیون با هنرمندان بزرگی مانند: اصغربهاری( کمانچه ) ، مهدی خالدی( ویولون) ، رضا ورزنده(سنتور) ، حبیب اله بدیعی( ویولون) ، محمد میر نقیبی ( ویولون) ، عباس شاپوری( ویولون) ، جلیل شهناز ( تار) ، لطف اله مجد ( تار) ، فرهنگ شریف ( تار) ، فریدون حافظی ( تار) ، امیر ناصر افتتاح ( تنبک) ، عباس زندی(سنتور) ، ابراهیم سرخوش(تار) ، شاپور حاتمی(تار) ، مجید نجاحی (سنتور) ، بزرگ لشگری (ویولون) ، جواد لشگری (ویولون) ، جهانگیر ملک (تنبک) ، محمد موسوی (نی) ، سلیم فرزان (قره نی) ، مرتضی حنانه (پیانو) ، جواد معروفی (پیانو) ، فریدون ناصری (پیانو) و فرهاد فخرالدینی (ویولون) همکاری داشته که آهنگهایی مثل « به یاد آشنا » ، « نفرین بر مستی» و « مسافر» او را به یاد خاطرات دوران جوانی می اندازد.

مرتضی خان حنانه آهنگ زیبایی در ارکستر فارابی که آهنگی محلی گیلکی بود به نام « اله تی تی « با صدای ناصر که ترانه لالایی برای دخترش بود خوانده با شعری دلپذیر از « سروش گیلانی » ، کاری زیبا و به یاد ماندنی از خود به جا گذاشتند .

ناصر مسعودی در سال 1342 با دختری از گیلان ازدواج کرد و کانونی گرم و پر مهر و صفا دارند، ثمره این ازدواج ، دو دختر و یک پسر می باشند .

ناصر مسعودی هیچ وقت در هنر ادعایی نکرد و انسانی بی تکبر و دوست داشتنی است که این از خوی و خصلت و مسلک درویشی او می باشد. وی معتقد است که همیشه شاگرد بوده و به هنر همه هنرمندان احترام می گذارد ، منتها هر که را در جای خودش. به هر حال حاصل 18 سال تلاش مداوم ناصر در رادیو و تلویزیون بیش از 200 ترانه محلی و غیر محلی است و حدود 12 آواز در برگ سبز و بیش از 20 ترانه در برنامه شاخه گل و گلهای صحرایی رادیو می باشد.

ناصر در مورد هنرمندان سرزمین گیلان زادگاه خود می گوید : « به فریدون پوررضا، زیباکناری ، منصور زمانی ، دعایی، و از پیش کسوتان به مهندس عاشورپور که صدایی گرم دارد علاقه دارم و همچنین آقایان تقی پور ، باقر اسکویی، سعید امیررحمت ، که هر کدام آهنگی زیبا و در خور توجه برایم ساخته اند و مسعود آجلی که بیش از 8 آهنگ مردمی برایم ساخت ، نظیر: « میر علی چوپان » ، « ایشااله » ، « لیلای من » ، « طفل دبستونی» و... که از اقبال عمومی برخوردار شدند. و ضمن ارادت به تمام شعرا به « نوذر پرنگ » ارادتی خاص دارم.

ناصر مسعودی در سال 1343 بنا به پیشنهاد مرحوم استاد روح اله خالقی به اتفاق آقایان استاد مهدی خالدی ، فرهنگ شریف ، جهانگیر ملک ، در چهارچوب مبادلات فرهنگی و هنری سفری به شوروی سابق داشت و در سال 1352 نیز سفری به آمریکا جهت شناساندن و معرفی موسیقی اصیل ایران به مردم آن سامان و دو سفر به پاکستان و یکبار به آلمان که ضمن اجرای موسیقی سنتی ، برنامه هایی در موسیقی محلی نیز اجرا کرد .

منبع

برگ سبز 234

ناصر مسعودی – رضا ورزنده

علی اصغر بهاری – امیر ناصر افتتاح

دستگاه : شور

اشعار : خواجوی کرمانی – اوحدی مراغه ای

جلال همایی – هلالی جغتایی

گوینده : روشنک

غزل آواز :

تاجم نمی فرستی ، تیغم بر سر مزن مرهم نمی گذاری زخم دگر مزن

مرهم نمی نهی ، به جراحت ، نمک مپاش نوشم نمی دهی به دلم نیش تر مزن

گیرم تو خود ز مردم صاحب نظری نه ای از طعنه تیغ بر دل صاحب نظر مزن

بر نامه ی امید فقیران قلم مکش بر ریشه حیات ضعیفان تبر مزن

تا غنچه لب گشود ، سر خود به باد داد ای آفتاب دم به نسیم سحر مزن

چون کوه پا به جای نگه دار ، خویش را چون باد هرزه گرد به هر قوم و در مزن

دانلود برگ سبز 234

یک شاخه گل 388

awaye-irani — Fri, 23 May 2008 09:55:18 GMT

یک شاخه گل ۳۸۸

محمودی - کوروس سرهنگ زاده - جلیل شهناز - امیر ناصر افتتاح

آهنگ : در مایه دشتی از همایون خرم

ترانه : کریم فکور

اشعار : سعدی ، حافظ ، کلیم کاشانی

گوینده : آذر پژوهش

ترانه با صدای کوروس :

یک نفس ای پیک سحری بر سر کویش کن گذری

گو که ز هجرش به فغانم به فغانم

ای که به عشقت زنده منم گفتی از عشقت دم نزنم

من نتوانم نتوانم نتوانم

من غرق گناهم تو عذر گناهی

روز و شبم را تو چو مهری و چو ماهی

چون باده بنوشم در جوش و خروشم

من سر زلفت به دو عالم نفروشم

همه شب بر ماه و پروین نگرم مگر آید رخسارت در نظرم

چه بگویم چه بگویم به که گویم این راز

غمم این بس که مرا کس نبود دمساز

غزل آواز :

ندانمت به حقیقت که در جهان به که مانی ؟ جهان و هر چه در او هست صورتند و تو جانی

به پای خویشتن آیند عاشقان به کمندت که هر که تو را بگیری ، ز خویشتن برهانی

تو را که دیده ز خواب خمار باز نباشد ریاضت من شب تا سحر نخفته چه دانی ؟

بر آتش تو نشستیم و دود شوق برآمد تو ساعتی ننشستی ، که آتشی بنشانی

من ای صبا ره رفتن به کوی دوست ندانم تو می روی به سلامت ، سلام ما برسانی

دانلود یک شاخه گل 388

یونس دردشتی

awaye-irani — Thu, 24 Apr 2008 21:13:18 GMT

یونس دردشتی به سال ۱۲۸۸ خورشیدی در خانواده ای پا به جهان گذاشت که صدای خوش و خوب و رسا در آن خانواده موروثی و موهبتی خدادادی بود . پدر او هر رزو با صدای بلند شروع به آواز خواندن می کردو او نیز به تقلید از پدر اواز میخواند و از سن ۵ سالگی خوانندگی را نزد پدر شروع کرد و مشغول یادگیری ردیف ها و مقام های آواز ایرانی گردید .

شوق و علاقه این کودک به موسیقی و آواز به حدی بود که روزانه به جای بازی های کودکانه و شیطنت ، به هیچ چیز جز موسیقی فکر نمی کرد و خیلی مودبانه نزد پدر می نشست و به فراگیری موسیقی می پرداخت.

یونس دردشتی در سن سیزده سالگی پدر را از دست داد و دیگر نتوانست از محضر او بهره ور شود لذا ، روزها به صفحات گرامافون گوش میداد و به اندوخته های خود می افزود ، تا اینکه به محضر موسی نی داود راه یافت و نزد استاد بی نظیر مشغول تحصیل و فراگیری علم موسیقی گردید .

نخستین آوازی که نزد استاد آموخت "دشتی" بود که در اولین کنسرت خود به همراهی یحیی خان زرین پنجه در گراند هتل برپا کرد از موفقیت بزرگ و فراوانی برخوردار گشت و همین موفقیت سبب شهرت و معروفیت بیش از حد برای او شد و به رادیو راه یافت تا جایی که نام "بلبل رادیو" را به او اطلاق کردند .

وی در طول همکاری خود با رادیو ، با هنرمندانی چون : مرتضی محجوبی ، حسین یاحقی ، ابراهیم منصوری ، جلیل شهناز همکاری داشت و تمام دستگاه های ایرانی را اجرا کرده است .

لحن مشخص در خوانندگی و پیروی از مکتب آوازی اصفهان از ویژگی های وی بود . از آثار او می توان به تعدادی آثار رادیویی و چند صفحه گرامافون همراه سنتور عباس زندی و تار ابراهیم سرخوش ، شامل آواز ها و چند تصنیف قدیمی اشاره کرد .

یونس دردشتی در دهم اسفند ۱۳۷۴ دیده از جهان فروبست.

روحش شاد

دانلود آواز سه گاه (وه که بازم فلک انداخت به غوغای دگر - من به جای دگر افتادم و دل جای دگر)

^{نوازنده تار : ؟ (جلیل شهناز) - نوازنده ویولن : ؟}

گلهای رنگارنگ 470 - تکنوازان 549

awaye-irani — Wed, 26 Mar 2008 09:44:18 GMT

هایده در بیست و یک فروردین ۱۳۲۱ در تهران متولد شد . جاذبه صدای دلکش او را به دنیای موسیقی کشاند و اجرای ترانه ای از همین خواننده در یک مهمانی که علی تجویدی هم حضور داشت ، موجب کشف صدای منحصر به فرد او توسط تجویدی شد . هایده نزد تجویدی آموزش دید و چندی هم با فرهنگ شریف ، احمد عبادی و فریدون ناصری در زمینه آواز ایرانی کار کرد .

هایده در سال ۱۳۴۷ نخستین ترانه خود را همراه با ارکستر بزرگ گلها در رادیو تهران اجرا کرد . اثری به نام "آزاده" که علی تجویدی روی اخرین اثر رهی معیری آفریده بود و معتقد بود هیچ خواننده ی دیگری جز هایده توان اجرای این کار را ندارد . اجرای این کار صدای هایده را به ایرانیان شناساند .

هایده پس از اجرای چند اثر دیگر از ساخته های علی تجویدی و همایون خرم در برنامه گلها از اوایل دهه پنجاه به اجرای ترانه های پاپ از ساخته های فریدون خشنود ، جهانبخش پازوکی ، انوشیروان روحانی و محمد حیدری روی آورد . کیفیت بخش ترانه های او در این دوره سخت نزول کرد . اضعار غیر قابل مقایسه با کارهای سنگین پیشین و تنظیم های سطح پایین و گهگاه با حال و هوای موسیقی عربی . این روند نه تنها در کارهای هایده بلکه در بسیاری از ترانه های پاپ خوانندگان مطرح موسیقی ایرانی در آن دوره که به موسیقی پاپ روی آورده بودند مانند حمیرا و مهستی و.. هم شنیده می شد . گویی اساسا فضا ارائه چنین کارهایی را طلب می کرد . جالب اینجاست که هایده در گفتگویی چند ماه پیش از در گذشت اظهار داشت که کارهایش در برنامه گلها را به همه کارهای بعدیش ترجیح میدهد.

لطف الله مجد نوازنده نامدار تار نیز در همان دوره در یکی از نشریات گفته بود : در میان خوانندگان جدید تنها صدای هایده را می پسندم اما این خانم باید بداند که بیشتر در زمینه موسیقی اصیل ایرانی کار کند .

اگر چه هایده دیگر به خوانندگی به سبک گلها علاقه چندانی نشان نداد.ولی به مرور ترانه های پاپ او نیز به فرم تازه و سبک قابل قبول تری دست پیدا کرد ......

هایده از نوجوانی به بیماری دیابت دچار بود که در سال های بعد فشار خون و ناراحتی قلبی هم به آن اضافه شد . بی اعتنایی او به سلامت جسمی اش و فشاری که شیوه آواز خوانی او به قلبش وارد می ساخت مرگ او را به جلو انداخت .

هایده در اخرین شب زندگی خود در باشگاه کازابلانکا در حومه سان فرانسیسکو برنامه داشت در آن شب علی رغم وضعیت نه چندان مناسب جسمی همراه با نوازندگانی چون : پرویز رحمان پناه ، عبدی یمینی و سیامک پویان یکی از به یاد ماندنی ترین برنامه های خود را به اجرا درآورد . هیجده سال از اجرای آخرین برنامه هایده سپری شده ولی هنوز ویدوئوی آن منتشر نشده است !!!

هایده ساعاتی پس از اجرای آخرین کنسرت خود در باشگاه کازابلانکا در ۳۰/۱۰/۱۳۶۸ برابر با بیستم ژانویه ۱۹۹۰ بر اثر سکته قلبی در سن ۴۷ سالگی دار فانی را وداع گفت.

گلهای رنگارنگ ۴۷۰

هایده - علی تجویدی - مجید نجاهی

دستگاه : سه گاه

سازنده آهنگ و تنظیم کننده و رهبر ارکستر : تجویدی

اشعار ترانه و غزل آواز و سایر ابیات : رهی

گوینده : فیروزه امیر معز

دانلود گلهای رنگارنگ 470

تکنوازان ۵۴۹

همایون خرم - جلیل شهناز - مجید نجاهی - جهانگیر ملک

دستگاه : ماهور

دانلود تکنوازان 549

روح الله خالقی

awaye-irani — Fri, 22 Feb 2008 21:48:18 GMT

استاد خالقی یکی از برجسته ترن شخصیت های تاریخ موسیقی ایرانی است . نام و یاد خالقی وآثار جاودان او همواره بر تارک موسیقی ایرانی می درخشد . نقش او در پویایی موسیقی ما نقشی است ژرف و پایدار.طی حدود 40 سال است که از درگذشت وی می گذرد ، صد ها کتاب و مقاله و برنامه در مورد موسیقی ایران و زندگی نامه معماران آن نشر یافته و به ندرت می توان اثری یافت که نام و یادی از او نرفته باشد.

در گفتگویی رادیویی در سال 1340 در پاسخ به این پرسش که " تا به حال چند آهنگ ساخته اید؟" مرحوم خالقی اظهار می دارد :"در این مورد نمی توانم مانند دیگران دقیق جواب بدهم !!!

از قرائن چنین بر می آید که خالق آثار بی نظیری چون "می ناب" و "خاموش" چندان اعتنایی به تدوین و اثبات آثار خویش نداشته است . شاید بر این باور بوده که "حاصل کارگه کون و مکان این همه نیست" و شاید هم خود بیش از همه می دانسته که جلوه های ممتاز و متمایز او آنچنان عیان است که نیازی به ثبت آنها نیست.

در مورد آثار خالقی و تقسیم بندی آنها شایسته است که تحولات فکری و حال و احوال آهنگساز به هنگام ساخت اثر مد نظر قرار گیرد ، نه تنها تاریخ پیدایش آن !!! همچنین باید توجه داشت که آثار خالقی مانند آثار هر هنرمندی نه یک دست هستند و نه همگی از ارزش هنری یکسانی برخور دارند.چه بسا آثاری که فقط بنا بر مصالح روزگار ساخته شده است و ریشه در علائق شخصی و احساسات ژرف آهنگساز ندارد . به خصوص وقتی که به مسولیت های اداری و دلسوزی های صادقانه او برای موسیقی اصیل ایرالنی می اندیشیم . طبیعتا جلب حمایت دولتمردان را از هنر و هنرمند نمی توان نادیده گرفت .آثاری که فقط به منظور اجابت خواست یا تقاضای سازمان یا انجمنی ساخته شده اند برای خالقی تنها جنبه رفع تکلیف داشته و طبیعتا نمی توانند معیار برای ارزیابی جهان عاطفی وی محسوب گردند.

علاوه بر این تردیدی نیست که اثار بزرگ و شکوهمندی چون "خاموش" یا "حالا چرا" یک روزه ساخته نشدند و چه بسا الحان نخستین آنها سالها قبل در ذهن آهنگساز نقش بسته و به مرور طی چند مرحله بصورت نهایی در آمده اند.

بررسی اجمالی آثار شادروان روح الله خالقی :

1 – آتشین لاله یا لاله خونین :
(افشاری – ترانه ها از رهی – گلهای رنگارنگ شماره 142 و 205)

در مصاحبه ای رادیویی بمناسبت دهمین سالگرد درگذشت خالقی در بیست و یکم آبانماه سال 1354 استاد علی تجویدی از آتشین لاله به عنوان زیباترین و دلنشین ترین اثر خالقی نام برد و خود آهنگساز و خواننده اصلی آن استاد بنان نیز در برنامه قصه شمع در سال 1340 علاقه خاص خود را به این آهنگ و ترانه ابراز می دارند . زیبایی این اثر از چشم شنوندگان عادی نیز پوشیده نماند و از آن به عنوان یکی از معروف ترین کارهای زنده یاد خالقی نام برد . بر اساس نواری که با صدای خود آهگساز در دست است نام اصلی این اثر لاله خونین است اما در اغلب نوشته ها و گفتار ها از ان با نام بعدی یعنی "آتشین لاله" یاد می شود و خود آهنگساز نیز در مصاحبه فوق پس از برشمردن برخی از ساخته هایش که انها را بیشتر می پسندند می گوید : ولی به آهنگ آتشین لاله خیلی علاقه دارم.

این اثر در اوایل سال 1326 و در آغاز بصورت انگی بدون کلام ساخته شده و کار اصلی ترانه سرایی و تلفیق شعر و آهنگ طی روز های چهار شنبه ، پنج شنبه و جمعه اردیبهشت سال 1326 انجام شده است و روز بعد در کنسرتی با حضور نخست وزیر وقت و چند تن از وزیران برای نخستین بار برای نخستین بار اجرا می گردد.

این کنسرت به همت پیرنیا و به منظور جلب حمایت دولتمردان آنزمان از موسیقی کشور و به خصوص از انجمن موسیقی ملی که مدتی از تاسیس آن میگذشت برگزار شده بود.

علاقه خاص خالقی به این اثر بی ارتباط به علاقه مندی او به گل و به خصوص گل لاله نبوده و از آنجا که پیرنیا هم چنین بود و نیز به تناسب ترانه و آهنگ ، در آن شب بین حضار گل لاله تقسیم می گردد . در پایان وزیر فرهنگ وقت "ملک شعرای بهار" اظهار می دارد :

شعر و گل و آهنگ را شاعرانه بهم آمیخنه اند

سالها بعد که این اثر به منظور اجرا در برنامه گلها تنظیم می گردد ، مرحوم رهی معیری ترانه جدیدی بر آن می سراید که از حیث لطافت چه بسا برتر از ترانه نخست است و نشان می دهد که برای سرودن ان از فرصت و فراغت بیشتری برخوردار بوده است......

دانلود آتشین لاله

ترانه : رهی ، آهنگ : روح الله خالقی ، سال اجرا : 1324 ، در مایه افشاری

این آتشین لاله ، چون روی یاری بر آن دل خونین ، داغ که داری

ساغر بود پر می ، در روزگارت یا بی نوا چون من ، در روزگاری

بخت اگر به کام تو بود از چه خون به جام تو بود به نو بهاران

خنده گر گناه تو بود داغ دل گواه تو بود به عشق یاران

دل تو خونین لب تو خندان دلداه یا دلبری

ز روی لیلی ز قلب مجنون خندان و خونین تری

من هم از شراب محبت ، چون تو باده نشوم

جان و دل در آتش ، ولیکن لاله سان خاموشم

2 – آذربایجان

(شور ، ابوعطا – ترانه : رهی – گلهای رنگارنگ شماره های 171 و 219 و 219ب و 256)

این اثر را که برخی آن را آهنگ آذربایجان نیز نامیده اند که نباید آن را با سرود آذربادگان که کلام آن از دکتر حسین گل گلاب است اشتباه گرفت .

ای ترانه حماسی و پرشور ، حاصل طبع لطیف رهی معیری است که در عین سویه سیاسی ، آثار قریحه شاعرانه رهی را نیز در بر می گیرد .گمان عمومی بر آن است که این اثر بمناسبت نجات آذربایجان ساخته شده و بنابراین تاریخ اجرای آن را باید پس از این واقعه یعنی بیست و یکم آذر ماه 1325 شمسی مصادف با دهم دسامبر 1946 میلادی باشد . مقالات و نشریات گوناگونی تاریخ نخستین اجرای اثر را در مرداد ماه سال 1324 نوشته اند که نمی تواند صحت داشته باشد !

می دانیم خطه آذربایجان در در بیست و یک آذر ماه سال 1324 بدست عمال روس افتاد و تصادفا در همین روز از سال بعد به دامان ایران بازگشت ، کلام این اثر باید پس از نجات آذربایجان سروده شده باشد ، دلیل این امر آن است که ترانه سرا آشکارا از شکست و پریشانی خاطر دشمن شادمانی می کند و با پایان آمدن شب و جلوه گر شدن مهر را شادباش میگوید . البته انجمن موسیقی ملی در مرداد ماه سال 1324 هم در تبریز کنسرتی داشته ولی قدر مسلم آنکه اجرای این اثر در سال 1326 در تبریز و به وسیله ارکستر انجمن موسیقی با استقبال پر شور مردم مواجه شد و مطبوعات از سازندگان و اجرا کنندگان آن تمجید به سزایی به عمل آوردند . در اردیبهشت همان سال ، تهران نیز شاهد اجرای این اثر غرور افرین بود.

این آهنگ صرف نظر از سایر جهات از یک جنبه به خصوص حائز اهمیت است و آن دنبال کردنمستند توانایی و روش کار خالقی در تنظیم ارکستر و چگونگی رشد و تکامل قریحه او در عرضه یک اثر واحد در دوره های متوالی خلاقیت هنری وی و در طول چندین سال می باشد .

این امکان از آنجا ناشی می شود که حداقل سه اجرای متفاوت از این آهنگ در دست است که سه رنگ آمیزی مختلف ارکستر را نشان می دهد و این رشد و تکامل را آن چنان به نمایش می گذارد که نمی توان آن را تنها به تفاوت در تعداد اعضا ارکستر یا به امکانات سازی دیگر تعبیر نمود . اگر هم امکانات جدید در این روند موثر باشند عامل اصلی را باید در سیر و سلوکی ناپیدا جستجو نمود که نمونه ان را در بسیاری از هنرمندان و متفکران بزرگ سراغ داریم و اتفاقا نگرشی کلی به تحول در آهنگسازی خالقی نیز این نظر را تایید میکند .

چهار برنامه گلهای رنگارنگ آهنگ آذربایجان را عرضه می کنند:

نخستین اجرا در برنامه گلها در عین حال ساده ترین و کوتاه ترین اجرا نیز می باشد ، در برنامه شماره 171است که این اثر به نحوی آرام و ملایم است که در این دوره از برنامه گلها (قبل از شماره 210) مرسوم بود اجرا شده است . ضرب استاد حسین تهرانی همراه با ویولن جمعی استادان بزرگ : مهدی خالدی ، مهدی مفتاح ، محمود تاجبخش و حسین علی ملاح و تار شادروان زرین پنجه با پیانوی زنده یاد جواد معروفی زینت بخش این برنامه اند و در آن بنان بهمراهی ویولن خالدی غزل معروف دکتر باستانی پاریزی : " یاد ان شب که صبا بر سر ما گل می ریخت " را در شور می خواند . این برنامه را ارکستر شماره یک به رهبری معروفی اجرا نمودی که در عین زیبایی و لطافت هرگز با اجرای نهایی این اثر قابل قیاس نیست و حتی نمی توان آن را تمرینی برای برنامه های بعدی دانست .

اما دومین اجرا در برنامه های شماره 219و 219ب می باشد .این دو برنامه تنها از حیث اشعاری که گوینده دکلمه میکند متفاوتند و در آهنگ و غزل آواز ، که با وبولن تجویدی همراه است مشترکند .این اجرا به خصوص از نظر ارکستراسیون از انسجام بیشتری برخوردار می باشد و در تنظیم نیز ملایمت اجرای نخست را در بر ندارد و بالعکس با تند تر شدن ریتم ها ، شور و هیجانشور و هیجان بیشتری را به شنونده القا میکند که در واقع با روح آهنگ و ترانه نیز همخوانی بیشتری دارد . تنها پیانوی معروفی است که در هر دو اجرا کمابیش یکسان است .

و بالاخره همین اثر ساده اولیه در آخرین اجرا ، که در گلهای رنگارنگ برنامه شماره 256می باشد ، به شاهکاری پر شور و حماسی و بی همتا در تاریخ موسیقی ارکستری ایران تبدیل می گردد . در حالی که در اجرا نخست مجموعه ای از ملودی ها و ریتم ها تاثیر آهنگ بر شنونده رقم میزنند ، در اجرای نهایی تاثیر ارکستراسیون و تنظیم بر نواهای بنیادی چیرگی می یابد ، هر چند در نگاه سطحی احتمالا این دو عنصر غیر قابل تفکیک به نظر می رسند .

این اجرا به وسیه ارکستری کارآمد و دقیقا تنظیم یافته و به رهبری خود خالقی و با نوآوری هایی تازه در اجرا های قبلی دیده نمی شوند ، انجام گرفته و نه تنها بر سرعت ریتم ها و شدت ضربات آهنگ افزوده شده ، بلکه با بکار گیری نقش تازه ایی برای ساز های بادی (نی و قره نی) که با ارکستر بزرگ به گفت و گو می نشینند ، به اثر نسبتا ساده ، قلبی یک جنبه حماسیقوی داده شده است .

گویی همانگونه که در متن ترانه آمده است ، این دو سازچون افرادی که از سرنوشت درد خویش ناله میکنند ، از گردش گردون فغان و فریاد بر می دارند و از دیده سیل خون روان می سازند و در مقابل ، ارکستر طوفنهد از نبردی سهمگین و نابرابر حکایت میکند و آنانرا درهمین حال به مبارزه ای بی امان فرا میخواند . بدین ترتیب بار حماسی و شور و تحرک این آهنگ اگر بیشتر از سرود معروف ای ایران نباشد ، کمتر از آن هم نیست ، با این تفاوت که این جا زیبایی کرشمه وار موسیقی ایرانی سهم به سزایی ادارد و لطافت خاص کلام رهی نه تنها میدان رزم ، بلکه مجلس بزم را نیز به تصویر کشیده است .

از نو آوری های دیگر ان که در این جا ، و دقیقا پس از اولین ظهور دو ساز یاد شده ، دو ملودی متفاوت همزمان بوسیله ارکستر نواخته می شوند و تنها نقاط مشترک این دو ، نقاط آغاز و پایان آنهاست .این هارمونی به اهنگ جلوه ای گیرا و شکوهمند بخشیده که در سایر اجرا ها نیست .همچنین حضور و بکارگیری دقیقا به ای ساز های کوبه ای و زهی مانند طبل بزرگ ، کنتر باس و ویولن سل در این اجرا چشمگیر است . پس از این اجرا ، شنونده مشتاق به فقدان حضور آشکار این سازها ، نه تنها در مورد این اثر بلکه در قریب به اتفاق آثار آن زمان پی می برد .

ناگفته نماند که در ترکیب گلهای رنگارنگ شماره 256، یعنی در انتخاب اشعار و محل دکلمه آنها سلیقه ای ممتاز بکار رفته که احتمالا از قریحهسرشار خود خالقی نشات میگیرد ، به خصوص برگزیدن این ابیت عارف ، که گویی برای ارائه در این برنامه سروده شده اند :

چه آذر ها به جان از عشق آذربایجان دارم من این آتش خریدارش بجانم تا که جان دارم

به بی پروایی من کس در این آتش نمی سوزد مرا پروانه ، چون پروانه کی پروای جان دارم

این اثر بی تردید متعلق به دوران آخر خلاقیت هنری خالقی و مربوط به زمانی است که او با دیدی تازه و این بار در مقام تنظیم کنندهای مجرب در پی تجدید حیات آثار پیشین خویش برآمده است . تمامی آثار و تنظیم های این دوره از حیات خالقی دارای حال و هوایی مشابه بوده و همگی از نوعی دردمندی توام با طغیان کحایت میکنند ، که اوج آن را در اهنگ معروف اما نه چندان شناخته شده "خاموش"می توان به وضوح دید .

دانلود گلهای رنگارنگ 219

(ارکستر گلها این بار آهنگی به سمع می رساند که آذربایجانش نامیده ایم)

برگرفته از کتاب "نظری به آثار شناخته شده زنده یاد خالقی"

ادامه در پست های آینده ....

گلهای رنگارنگ 445 - تکنوازان 221

awaye-irani — Wed, 06 Feb 2008 17:18:18 GMT

در این پست برنامه ای از ایرج را در نظر گرفته ام امید است مورد توجه شما قرار بگیرد . اطلاعات کامل مربوط به برنامه ها را در زیر نوشتم و برای اولین بار برنامه ای از تکنوازان را قرار داده ام ! هر چند تعداد کمی تکنوازان در آرشیو دارم اما سعی میکنم در پست های آینده هم از این سری برنامه ها دوباره تقدیم کنم .

گلهای رنگارنگ 445

با همکاری هنرمندان : عهدیه – ایرج – پرویز یاحقی

آهنگ : بیات اصفهان از مهدی خالدی

گوینده : آذر پژوهش

غزل آواز :

گل صلای آن زد ، مرغ از سحر خوانی نشـست روز شد پروانه از بال و پر افشانی نشست

تا به تعظیم از شکوه طلعتش برخاستم آنچنان محوم که نتوانم ز حیرانی نشست

ما و عیش و عشرت دائم که دولت بر سدیر مهربانتر با وی ازمعشوق پنهانی نشست

این که گویند اسم اعظم داشت جمع ، افسانه ای همت او داشت بر تخت سلیمانی نشست

دانلود

و اما برنامه تکنوازان :

تکنوازان 221

با همکاری هنرمندان : پرویز یاحقی – جلیل شهناز

فضل ا.. توکل – جهانگیر ملک

دستگاه : سه گاه

دانلود

به زودی مطالب و برنامه های دیگری را تقدیم میکنم . از خوانندگان وبلاگ هم تقاضا دارم ، اگر مطالبی (مربوط به گلها و هنرمندان آن و ...) در اختیار دارند و مایل هستند خوشحال میشوم برایم بفرستند تا پس از بررسی در وبلاگ منتشر شود !

---------------------------------------------

صفحه جدیدی را با عنوان دعوت به همکاری راه اندازی کردم. برای مشاهده این قسمت بر روی لینک زیر کلیک کنید:

اینجا کلیک کنید

حسین تهرانی

awaye-irani — Tue, 08 Jan 2008 19:24:18 GMT

به یاد حسین تهرانی :

حسین تهرانی در سال 1290 شمسی در تهران ، خیابان امام متولد شد و تحصلیات ابتدایی خود را در دبستان امیر اتابک به پایان رساند. تهرانی در کودکی زحمات و مصائب فراوانی متحمل شده بود و آثار آلام و مصائب دوران طفولیت تا پایان عمر در چهره اش باقی بود . وی در جوانی با آن که از حیث مادی در مضیقه بود ولی هیچ گاه از عشق خود که همین یک مشت پوست چوب باشد مایوس نشد و ضرب را به زیر عبا می گرفت و با پشتکار و جدیتبه نزد استاد خود ، حسین خان اسماعیل زاده می رفت . تهرانی از سال 1307 کار جدی خود را نزد اسماعیل آغاز کرد و به علت رایج نبودن خط موسیقی ، تمرینهای تنبک را به کمک اصطلاحاتی مثل (بله و بله و بعله دیگه) و (یک صد و بیست و چهار ، یک صد و بیست و چهار) و غیره به حافظه می سپرد.

ببینید همین توضیحات را از زبان خودش (تصویری)

چندی بعد تهرانی به محضر استادانی چون : رضا روانبخش ، مهدی قیاسی و کنگرلو که در تنبک نوازی تبحری داشتند ، راه یافت و به سبک هر یک آشنایی کامل پیدا کرد. ولی استاد اصلی خود را ابولحسن صبا می دانست زیرا نکات فراوانی از او آموخت که بعد ها بسیار از آن بهره گرفت و آن قدر زحمت کشید تا در سایه سعی و کوشش و عمل توانست با هر آهنگ و نغمه یی ، ریتم آن را با انگشتان سحر آمیز خود به روی ضرب بیاورد . او در سال اول تاسیس رادیو تهران در آن موسسه به فعالیت پرداخت و در سال 1323 به مدرسه موسیقی کلنل وزیری راه یافت و تدریس تنبک را در این مدرسه بر عهده گرفت و کار خود را تا سال 1328 که هنرستان موسیقی ملی به همت روح الله خالقی شروع به کار کرد ، ادامه دارد . وی برای اولین بار دست به ایجاد "گروه تنبک" زد و برای آنها قطعاتی را تنظیم کرد که در اجرای آنها ، گروه لزوما به دو یا چند دسته تقسیم می شدند .

همین عکس در سایز بزرگ تر

در باره مرحوم حسین تهرانی ، مطلبی به قلم منوچهر همایون پور در کیهان شماره 98.3 مورخ اسفند ماه 1354چنین آمده : "حسین تهرانی پسر میرزا اسماعیل ، یکی از کسبه مورد احترام خیابان عین الدوله بود. میرزا اسماعیل دوستدار موسیقی بود و گه گاه دوستان نوازنده خود را به خانه مهیمان می کرد . در آن روز ها ، حسین کودکی خردسال بود ، اما مجالس شبانه پدر ، و ساز و آواز دوستان او شوق و عشق به موسیقی را در وجود او بر می انگیخت ، هر چند که از ترس پدر جرات ابراز و افشای آن را نداشت . حسین ، کمی که بزگ تر شد ، دور از چشم پدر ، پوستی تهیه کرد و بر روی گلدانی کشید و در زیر زمین خانه ، بدون معلم ، به نواختن ضرب مشغول شد او شب ها هم از ترس پدر و هم از شدت اشتیاق به ضرب ، تنبک گلی خود را در رختخواب خویش می گذاشت ولی سرانجام پدرش از قضیه آگاه شد و با تند خویی حسین را از محبوب خود جدا کرد .

ببینید تنبک نوازی حسین تهرانی

حسین ظاهرا و به احترام پدرتنبک را کنار گذاشت اما عشق او به ضرب آن چنان سرسری نبود که با این حیله ها از میان برود او همواره با نواختن به در و پنجره خانه و پیشخوان دکان و هر چیزی که صدا می داد ، انگشتان سحر آفرین خود را به کار می گرفت و از هر چه که به دستش می رسید صدا در می آورد . چند سال بعد حسین به زور خانه راه پیدا کرد و ریتم های زورخانه ، هنر ضرب را در وجود او پرورش دادند اما در همان احوال حادثه مهمی در زندگی او روی داد که سیر زندگی اش را دگر گون کرد ، به این معنی که یک روز در خانه یکی از اعیان آن روز خیابان عین الدوله با آقای بدیع زاده استاد آواز و موسیقی ایرانی آشنا کرد و استعداد و نبوغ او ، بدیع زاده را تحت تاثیر قرار داد چند روز پس از آن مجلس جشنی در خانه یکی از محترمان آن زمان بر پا بود و شخصیت های ادبی و هنری مهمی مانند "مرحوم ذکاء الملک فروغی" و "استاد ملک الشعرای بهار" و "ابولحسن صبا" و "حبیب سماعی" و "بدیع زاده در آن شرکت داشتند. آقای بدیع زاده در این مجلس داستان حسین و استعداد فوق العاده او در ضرب نوازی با حضار در میان گذاشت و آن قدر از او تعریف کرد که فی المجلس کسی را به دنبال حسین فرستادند . و به این ترتیب حسین برای نخستین بار در چنان مجلسی و با چنان اساتیدی رو به رو شد. سازها کوک شدند و طبق معمول صبا و سماعی پیش درآمدی را شروع کردند و حسین نخستین آزمایش هنری خود را با دو استاد مسلم موسیقی و ریتم آغاز کرد و در آغاز کا ، چهره معصوم و ساده حسین سبب شده بود که کسی به او توجه نکند ولی پس از شروع شدن چهار مضراب ، حضار کم کم متوجه شدند که با تنبک نواز چیره دستی رو به رو هستند . صبا که از همان نگاه اول به استعداد حسین پی برده بود ، از این آشنایی خوشحال بود اما حبیب سماعی که خود ضرب می نواخت بی میل نبود که کمی سر به سر حسین بگذارد لذا ریتم عوض کرد ولی حسین از عهده همراهی آن برآمد . سماعی ریتم را تند تر کرد بلکه حسین را جا بگذارد اما حسین باز هم از عهده برآمد . آن گاه نوبت به بدیع زاده رسید که آهنگ ضربی سنگینی را آغاز کرد و حسین هم به خوبی از عهده آن برآمد و چون ساز و آواز تمام شد مرحوم فروغی و مرحوم بهار درباره ظهور هنرمندان نابغه از قشر های ناشناخته اجتماع به تفضیل سخن گفتند و به گرمی حسین را به ادامه کارش تشویق کردند.

ببینید تنبک نوازی تهرانی در منزل

اما کار حسین تهرانی و استاد صبا به اینجا ختم نشد ، صبا بی اندازه از حسین و استعداد او خوشش آمده بود و حسین به شدت مجذوب و شیفته استاد گردید و این اشتیاق او را به کلاس درس استاد صبا کشاند و این آشنایی و دوستی و لطف و ارادت به جایی کشید که حسین رحل اقامت به خانه استاد صبا کشید و معتکف آن آستان گردید . پس از شهریور 1320 "مرحوم روح الله خالقی"با همت و شرکت جمعی از دوستان هنرمند و هنر دوست خود انجمن موسیقی ملی را پایه گذاری کرد که حسین از اعضای اصلی آن و تنها نوازنده تنبک ، در انجمن بود به همین سبب با تشویق و راهنمایی مرحوم خالقی کلاس آموزش تنبک تاسیس کرد و شاگردانی تربیت نمود که "مرحوم علی زاهدی" معروف ترین آنها بود . حسین در سال های بعد همچنان فعالانه به این کلاس می رسید و تا آخرین روز های عمر آن را رها نکرد . به این ترتیب آنچه که امروز به نام هنر ضرب یا تنبک نوازی در همه محافل هنری و ارکسترهای معروف کشور اجرا می شود مرهون زحمات چهل ساله حسین تهرانی است .

ببینید تنبک نوازی دیگری از حسین تهرانی ^{(این فایل قبلا توسط وبلاگ چهار مضـــراب قرار داده شده بود که دوباره آپلود کردم)}

^{عکس از :} ^{وبلاگ چهار مضراب}

در واقع تا قبل از حسین تهرانی ، آلت ضرب یا تنبک از کم ارج ترین آلات موسیقی بود و نوازنده تنبک بی ارج ترین عضو ارکستر به شمار می رفت و موظف به انجام کارهای دیگر بود . مثلا آلات موسیقی را از محل کار به درشکه و از درشکه به محل جشن یا مهمانی می برد و می آورد و در یک "پادو"ی ارکستر بود زیرا نواختن تمبک تنها ، کار مهمی به شمار نمی رفت و واقعیت هم همین بود . صفحه های موسیقی که در پنجاه شصت سال پیش ضبط شده اند نشان می دهند که نوازندگان ضرب یک صدای مبهم و بی ارزشی از ضرب در می آوردند که هیچ شباهتی با صدایی که اکنون از تنبک در می آید ، ندارد .

ببینید اجرای صدای قطار با تنبک توسط حسین تهرانی ^{(این فایل را قبلا سایت هارمونی تاک قرار داده بود که دوباره آپلود کردم)}

اما حسین تهرانی با نبوغ ذانی و استعداد خدادادی و گذشت و فداکاری ای آلت کم ارزش را از ذلت نجات دادو به درجه و مقامی کنونی خود رساند . سخن آخر این که هر انسانی برای رسیدن به هدف نیاتی می کوشد که زن و مال دنیا دو عنصر عمده آنها هستند ؛ اما حسین تهرانی چه در زمان حیات و چه پس از مرگ از ثروت و مال و منال دنیا بهره چندانی نداشت. همه ثروت او منحصر به خانه محقری بود در یکی از محلات دور دست تهران بود که با قرض از بانک ها و کمک وزارت فرهنگ و هنر تهیه کرده بود و در آنچه که به زن مربوط می شود همه می دانند که حسین تهرانی در بیست سی ساله گذشته ، چه در زندگی خصوصی و چه در مجالس عمومی با هیچ زن و معشوقی رو به رو نبوده است . او شاید از افراد نادری است که در طول تاریخ هنر و هنرمندی ، استعداد و نبوغ خود را صرفا در راه احیاء و اشاعه هنر خود صرف کرد و به کار دیگری نپرداخت.

روانش شاد باد و یادش را گرامی می داریم

ببینید یادواره حسین تهرانی ^{(این فایل را قبلا سایت چهار مضــراب قرار داده بود که دوباره آپلود کردم)}

جا دارد که از دوست خوبم جناب آقای سروریان ، به خاطر مطالب و آپلود کردن فایل ها تشکر ویژه کنم .

مجموعه ای از ترانه های الهه - دیوان اشعار سیف فرغانی و غزلیات انوری

awaye-irani — Sat, 15 Dec 2007 19:21:18 GMT

تعدادی از ترانه های بانو الهه را آپلود کردم و در زیر همراه با توضیحات لازم نوشتم . البته قبلا هم برنامه 204 یک شاخه گل و ترانه "تاک" را هم تقدیم کرده بودم . که برای دانلود این آثار به روی لینک زیر کلیک کنید : http://www.awaye-irani.blogfa.com/post-19.aspx

به زودی چند برنامه از شاخه گل را هم در وبلاگ قرار می دهم.

ترانه : آواز بهاری

آهنگساز و شاعر : عارف قزوینی

اجرا شده در گلهای رنگارنگ 264 با تنظیم روح ا... خالقی

دانلود

ترانه : باز آمد

آهنگساز : جواد معروفی

شاعر : رهی معیری

اجرا شده در گلهای رنگارنگ 384

ترانه :رسوای زمانه

آهنگساز : همایون خرم

شاعر : بهادر یگانه

اجرا شده در گلهای رنگارنگ ۳۸۴

دانلود _{(ترانه باز آمد و رسوای زمانه)}

ترانه : کعبه دلها

آهنگساز : حبیب ا... بدیعی

شاعر : بیژن ترقی

اجرا شده در گلهای رنگارنگ 388

دانلود

ترانه : کلبه من

آهنگساز : جواد لشگری

شاعر : کریم فکور

دانلود

ترانه : نامهربونی

آهنگساز : محمد حیدری

شاعر : تورج نگهبان

دانلود

ترانه : یوسف گمگشته

آهنگساز : بهرام صمیمی

شاعر : حافظ

اجرا شده در گلهای رنگارنگ 426

دانلود

ترانه : نامه رسان

آهنگساز : جواد لشگری

شاعر : کریم فکور

دانلود

ترانه : کبوتر من

آهنگساز : جواد لشگری

شاعر : کریم فکور

دانلود

دیوان اشعار

اگر به خاطر داشته باشید ، چندی پیش کتابی (با فرمت پی دی اف) از استاد هوشنگ ابتهاج تقدیم کردم . تعدادی از دوستان از این کار استقبال کردند و در قسمت نظرات از من خواستند که این کار را ادامه دهم ، اما به خاطر کمبود این نوع کتاب ها دیگر این کار را انجام ندادم ! اما امروز یک خبر بسیار خوب برای دوستان اهل هنر وادب دارم . دوستی به نام علی مصطفوی دست به کار جالبی زدند و آن هم تهیه دیوان اشعار کلیه شاعران است و تا به حال نیز کتاب هایی را منتشر کردند . این کار تحولی در عرصه ادبیات (حداقل در اینترنت) ایجاد خواهد کرد که به راحتی می توان به آثار این بزرگان دسترسی پیدا کرد .

هر چند انتشار این آثار (به گفته ناشر) در کلیه وبلاگ ها کاملا آزاد است ، اما من از این دوست گرامی اجازه گرفته ام و به مرور این کتابها را در اختیار شما قرار می دهم. حال شما می توانید "دیوان اشعار سیف فرغانی " و "غزلیات انوری" را در زیر دانلود کنید . از دوستان هم خواهشمند است در پایان نظرات خودشان ، در مورد این قسمت هم اظهار نظر کنند .

دانلود دیوان اشعار سیف فرغانی

دانلود غزلیات انوری

گلهای جاویدان برنامه شماره 148 (قوامی - گلپایگانی)

awaye-irani — Thu, 22 Nov 2007 18:12:18 GMT

لیست تعداد دانلود فایل هایی را که قبلا در سایت 4shared آپلود کرده بودم در زیر نوشتم . تعداد دانلود بعضی از برنامه ها (مانند برگ سبز ۸۵) جالب است ! در حالی که قبلا وبلاگ های دیگری این برنامه را برای دانلود قرار داده بودند . اما با این حال چیزی حدود ۱۰۰۰ بار دانلود شده است ! البته این آمار مربوط به چند روز پیش است .

برگ سبز ۸۵ ۹۹۶ دانلود

گلهای رنگارنگ ۵۴۵ ۸۵۵ دانلود

گلهای رنگارنگ ۵۷۶ ۷۱۹ دانلود

موسیقی ایرانی (بیات ترک) ۵۶۴ دانلود

گلهای رنگارنگ ۵۰۷ ۵۱۹ دانلود

بنا به درخواست تعداد زیادی از دوستان امروز یکی از برنامه های گلهای جاویدان را تقدیم می کنم . گلهای جاویدان یکی از کمیاب ترین برنامه گلها هستند که به راحتی نمی توان به این برنامه ها دسترسی پیدا کرد ! مدت این برنامه ها چیزی حدود 45 دقیقه است و بوسیله دو خواننده یا بیشتر اجرا شده است . کلیه این برنامه با قره نی آقای محمد شیر خدایی (گوشه مثنوی مخالف) و دکلمه شعر "به چه کار آیدت زگل طبقی ؟ از گلستان من ببر ورقی" توسط خانم روشنک شروع می شود . و با این جمله هم خاتمه می یابد "این هم گلی بود جاویدان از گلزار بی همتای ادب ایران . گلی که هرگز نمیرد . شب خوش "

گلهای جاویدان 148

با همکاری هنرمندان : فاخته ای – گلپایگانی – محجوبی

کسایی – عبادی - حبیب ا... بدیعی – پرویز یاحقی

اشعار : رهی معیری

گوینده : روشنک

آواز ها : دشتی - اصفهان

تحلیل آواز :

آغاز برنامه با ساز قره نی گوشه مثنوی مخالف

ادامه برنامه با ساز نی گوشه مثنوی مخالف

تکنوازی سه تار در سه گاه

شعر: خداوندا شبم را روز گردان چو روزم بر جهان پیروز گردان ( درامد دشتی)

شعر: شبی دارم سیاه از صبح نومید در این شب رو سپیدم کن چو خورشید (درامد دشتی)

شعر: مرا بنگر چه غمگین دارم ای شمع ندارم دین اگر دین داری ای شمع ( راجه)

شعر: من آن شمعم که در شب زنده داری همه شب میکنم چون شمع زاری (اوج یا عشاق)

تحریر

چهار مضراب عشاق ویلن

تحریر قرچه و فرود به دشتی

شعر: شبا امشب جوانمردی بیاموز مرا یا زود کش یا زود شو روز ( درامد دشتی)

درامد دشتی دراکتاو بالا با تحریر

ادامه برنامه با آواز گلپا :

شعر: خون میخورم این چه مهربانیست جان میکنم این چه زندگانیست ( درآمد اصفهان)

شعر: گیرم دلت از ره وفا شد هم دردی و دوستی کجا شد (درآمد دوم اصفهان)

تحریر بیات راجه

چهار مضراب راجه ویلن

شعر: چه خوش نازیست ناز خوب رویان زدیده رانده راجز دیده جویان ( راجه)

تحریر

شعر: به چشمی خشم بگرفتن که برخیز به دیگرچشم دلدادنکه مگریز (ادامه راجه اشاره به عراق)

شعر: زهی شیرین و شیرین مردن او زهی جان دادن وجان بردن او (عراق)

تحریر

شعر: چنین واجب بود در عشق مردن به جانان جان چنین باید سپردن (عراق)

تحریر: اشاره به بیات ترک

شعر: دیده را با تو آشنایهاست وز تو در دیده روشنایهاست (فرود به اصفهان)

شعر: با من این یک دو روز در پیوند که از این پس بسی جدایهاست (درامد اصفهان)

تحلیل : از دوست عزیزم فلاورز (وبلاگ خداوندگار آواز : استاد ایرج)

دانلود گلهای جاویدان 148